اگر زندگاني خصوصي و علني، افكار و عقايد و مواضع فردي با سلايق و علايق ما همخوان نبود، آيا مجازيم با كالبدشكافي گذشته او يا بستن انواع اتهامات و احتمالات، وي را به مسير محتوم و گريزناپذير مقابله با نظام بكشانيم؟

چه بسيار كساني كه تاختن بي واهمه اين جريانات بر آنها، موجب افزايش شكاف تدريجي‌شان با نظام شده است و چه بسا، اشخاصي كه در برهه‌اي از زندگاني خود به اقتضاي فضاي جامعه، خطايي مرتكب شده‌اند و سپس راه درست را در پيش گرفته‌اند، اما با كالبدشكافي آن، دچار لطمات جدي شده و حتي به سياق سابق بازگشته‌اند.

اما اكنون نوبت به نوكيسگان دنیا طلب  رسيده كه نه گرد و رنجي از انقلاب و جهاد بر گونه دارند و نه دستي در تحقيق و تأليف، بلكه به مدد ارتباطات محفلي يك شبه خود را مدعي انقلاب و نظام مي‌دانند و در اين ادعاي بزرگ، ديگران را آماج هرگونه تهمت و هجو مي‌كنند؛ نوباوگاني كه يك شبه از سر زور يا تزوير بر جايگاه مميزي و تعيين حق و باطل و ضدانقلاب و انقلابي نشسته‌اند و بي‌محابا حكم مي‌رانند . اما افسوس كه فراموش كرده‌اند اگر اين قدرت و زور ماندني بود، به آنان نمي‌رسيد و ديري نخواهد گذشت كه اين امارت دو روزه از كفشان برود و آن‌گاه طعم بازي روزگار را خواهند چشيد.         اگرکسانی با سابقه انقلابی اين‌گونه در چنگ تهمت و هتك اينان گرفتارند، چه سرنوشتي در انتظار اين گروه خواهد بود؟!
 و چه نيكوست كه تنذير حق را به جان بشنويم و پيش از آن‌كه در روزي كه ندامت اثري ندارد، از رفتار امروز خود پشيمان شويم، اين دور خسران را شكسته بر طبل هتك يكديگر نكوبيم.

چون تيغ بدست آري، مردم نتوان كشت
نزديك خداوند بدي نيست فرامشت
عيسي به رهي ديد، يكي كشته فتاده
حيران شد و بگرفت به دندان سر انگشت
گفتا كه كه را كشتي، تا كشته شدي زار؟
تا باز كه او را بكشد آن‌كه ترا كشت؟

                                                         امام سجاد(ع) ـ صحیفه سجادیه ـدعا ۴۸

بار خدایا !این روزی است مبارک وفرخنده ،مسلمانان در جای جای زمینت در این روز گردهم آمده اند ،برخی خواهان آمرزش تو هستند و برخی طالب نعمت تو و جمعی به ثواب تو امید بسته اند و گروهی از کیفر تو ترسانند و تنها تو به نیازهای ایشان نظر داری.

                                  ***********************************

مطلب حاضر مصاحبه احسان نراقی با هرموزکی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۱ میباشد

مدت شش سال ،از ۱۳۴۹تا سال ۱۳۵۴ ،در یونسکو کار می کردم و سالی یکبار به ایران می آمدم و از فرح پهلوی دیدن می کردم.در یکی از این مسافرت ها -فکر می کنم سال ۱۳۵۳-وقتی به دیدار ایشان رفتم ،با من مساله ای را مطرح کرد و گفت:اعلیحضرت اخیرا دیداری با انور سادات داشت.ایشان شاه را به ایجاد یک حزب واحد،سخت ترغیب کرد.فرح از من سوال کرد که نظر شما در این باره چیست؟من گفتم اگر ایشان می خواهد به کار موثر و انقلابی دست بزند،بهترین کار تصفیه از بالاست.از طریق واحدهای اطلاعاتی ای که در اختیار دارید ،مدت چند ماه بطور محرمانه دارایی ثروتمندان را -که از راه معاملات نا مشروع با دولت صاحب ثروت شده اند-دقیقا مطالعه کنید و سپس لایحه ای با قید سه فوریت به مجلس بدهید که درصد بالایی از دارایی هر یک از آنان به نفع بیت المال مصادره شود.این عمل از تاسیس یک حزب بیشتر می تواند در جامعه جوش و خروش ایجاد کند.

فرح از این پیشنهاد استقبال کرد و از من به اصرار خواست که روز قبل از حرکتم-که چند روز بعد از آن دیدار بود-این طرح را به ایشان برسانم و برای این کار هم به من تاکید کرد که گزارش را به دفتر ایشان ندهم ،بلکه شخصا به کاخ نیاوران بروم و بوسیله افسر گارد ،خانمی را که اتاق دار ایشان است از داخل کاخ بخواهم و گزارش را به دست او بدهم.آنروز یادم هست که ساعت ۲ بعداز ظهر که به منزل آمدم،مادرم به من گفت که خانم لوئیس قطبی ،همدم فرح،دو بار تا بحال تلفن کرده و از قول شهبانو گفته است،گزارش چه شد.من هم به ایشان تلفن کردم و گفتم برای ماشین کردن گزارش به دفتر رضا قطبی رفتم و بعد از آماده شدن طرح،نیم ساعت پیش آن را به کاخ رساندم.

فردای آنروز من به پاریس رفتم.چند ماه بعد که به تهران برگشتم و تصمیم داشتم در تهران بمانم،یکروز نهار نزد هویدا رفتم.او به من گفت"حالا که به ایران آمده ای،از آمدن تو خوشحالم.چون کار تو انتقاد وپیشنهاد در کارهای مملکتی در زمینه های مختلف است،آزادی هایی خواهی داشت،اما در یک مورد می خواهم به تو بگویم که نتیجه ندارد ."پرسیدم ،در چه مورد؟گفت"در مورد دارایی بستگان و بخصوص اطرافیان اعلیحضرت و گزارشی که در این باره به شهبانو داده بودی.اعلیحضرت آن گزارش را برای رسیدگی به من دادند.این کارها شوخی است،زیرا حل این معما فقط به دست خود ایشان ممکن است.مساله عبارت است از ۱۴یا۱۵ نفر که اعلیحضرت فرد فرد آنها را می شناسد و برای رسیدگی ،یا بعبارتی دیگر ،مصادره اموال ایشان باید خود اعلیحضرت تصمیم بگیرد ومتاسفانه ایشان در این باره هرگز تصمیم نخواهد گرفت."

   منبع

۱-نراقی،احسان(۱۳۸۱)آن حکایت ها،تهران ،انتشارات نشر حکایت قلم،صفحات۸۴-۸۳