فرا رسیدن میلاد  با سعادت  امام علی ابن موسی الرضا را به تمام مسلمین جهان علی الخصوص شیعیان تبریک عرض می نماییم.

                                ***************************************

در حالي كه درست چهار ماه تا روز برگزاري انتخابات دور هشتم مجلس شوراي اسلامي زمان باقي مانده است، گروه‌هاي مختلف سياسي از خاستگاه‌هاي مختلف سياسي، مردمي و حكومتي در حال چينش نيروهاي خود و آمادگي براي ورود به اين رقابت هستند. اما پرسش اينجاست كه رقباي اصلي اين انتخابات را كدام گروه‌ها تشكيل مي‌دهند، يا به عبارت دقيق‌تر، كدام «دو» گروه عمده رقيب اصلي يكديگر در انتخابات هستند.

در رقابت‌هاي سياسي ايران، معمولا يك رقابت اصلي دوقطبي جريان داشته كه زماني به صورت رقابت راست و چپ و زماني در قامت مسابقه اصولگرا و اصلاح‌طلب ظاهر شده است، با اين حال در مقاطعي از تاريخ طرفين، اين رقابت، شكل ديگري به خود گرفته‌اند.

به عنوان نمونه در آخرين انتخابات برگزار شده در كشور كه همان انتخابات شوراها بود، از يك سو رقابت بين طيف اصولگرا و اصلاح‌طلب مطرح بود، اما در عين حال، به دليل شركت طيف هواداران دولت در انتخابات، رقابت ديگري بين هواداران و منتقدان دولت نيز به وجود آمد و از آنجا كه هواداران دولت (رايحه خوش خدمت) در تهران و بسياري از شهرهاي ديگر ليستي متفاوت از ليست ائتلاف اصولگرايان داشتند، نتيجه انتخابات هم‌زمان پيروزي اصولگرايان و شكست هواداران دولت بود. به اين معنا كه در رقابت اصولگرايان و اصلاح‌طلبان، اصلاح‌طلبان به رغم كسب پيروزي نسبي (افزايش كرسي‌هاي خود از حد صفر گذشته)، تعداد كرسي كمتري از اصولگرايان به دست آوردند و اصولگرايان پيروز شدند، اما از نگاه ديگر ليست هواداران دولت با شكست جدي همراه شد و منتقدان دولت (كه البته بخش عمده آنها را هم اصولگرايان تشكيل مي‌دادند) پيروز ميدان شدند.

با وجود‌آن‌كه دولت نهم در تقسيم‌بندي‌هاي سياسي در زمره طيف اصولگرايان به شمار مي‌‌رود، خارج ماندن برخي شخصيت‌هاي اصولگرا از دولت و محوريت دولت بر نزديكان رئيس‌جمهور، ‌باعث شد كه اين تقسيم‌بندي دوگانه در نتيجه انتخابات دور سوم شوراها حاصل شود و جالب آن‌كه در انتخابات خبرگان نيز در مواردي كه طيف هواداران دولت وارد عمل شدند، نتايجي نظير همين امر، يعني پيروزي هم‌زمان اصولگرايان و منتقدين دولت و شکست هواداران دولت رخ داد. اما پرسش اينجاست كه آيا در انتخابات پيش روي مجلس شوراي اسلامي كه به فاصله پانزده ماه از انتخابات گذشته برگزار مي‌شود، باز هم چنين آرايش و چنين نتايجي تكرار خواهد شد؟

قطعا پاسخ به اين پرسش چندان آسان نيست و به عوامل مختلفي وابسته است، به ويژه كه جايگاه و نقش مجلس شوراي اسلامي با شوراها و خبرگان متفاوت است، اما در ادامه به اين عوامل و مختلف و احتمالات منطقي ممكن مي‌پردازيم.

عامل اول ميزان همگرايي اصولگرايان و شانس آنها براي ائتلاف است، امري كه به نظر مي‌رسد تفاوت‌هايي با سال گذشته دارد. از جمله اين‌كه دست‌كم تاكنون به نظر مي‌رسد طيف هواداران دولتي با گروهي از اصولگرايان به تفاهم رسيده و ائتلافي را تشكيل داده‌اند، هرچند گروه‌هاي اصولگرايايي نيز در خارج از اين ائتلاف به چشم مي‌‌خورند. قطعا يكي از دلايل اين ائتلاف، نگراني از فتح مجلس آينده توسط اصلاح‌طلبان با اشاره به روند گام به گام اعلام شده از سوي آنهاست، اما دليل ديگر مي‌تواند كمبود نيروي طيف هواداران دولت باشد. دولت نهم كه بر محور شهردار منتخب شوراي شهر آبادگران تشكيل شد، قطعا براي انتخابات شوراهاي اسلامي شهر نيروهاي آماده‌‌تري داشت تا انتخابات مجلس، به ويژه كه بيشتر نيروهاي اين طيف نيز بر مصدر پست‌هاي دولتي هستند. با اين حال اين‌كه اين ائتلاف تا كجا دوام پيدا می كند، امري است كه بعدا مشخص خواهد شد.

عامل بعدي، ميزان محبوبيت دولت براي مردم است. مردم ايران در اسفند ماه در حالي پاي صندوق‌هاي رأي حاضر مي‌شوند كه 2.5 سال از روي كار آمدن دولت نهم گذشته و درك نسبتا كاملي از ميزان توفيق آن پيدا كرده‌اند. از آنجا كه مجلس هم در تقويت يا نقد دولت كنوني نقش حساسي دارد و هم نتيجه انتخابات مجلس هشتم مي‌تواند نقش تعيين‌كننده‌اي در نتيجه انتخابات رياست‌جمهوري دهم داشته باشد، قطعا موضع مردم نسبت به دولت يكي از مهم‌ترين عوامل تعيين‌كننده رأي آنان در انتخابات مجلس است.

اين امر در گذشته نيز سابقه داشته است، مثلا در انتخابات مجلس ششم كه هنوز موج دوم خرداد 76 ادامه داشت، در تهران ليست منسوب به دولت خاتمي به استثناي يكي دو مورد و شبيه همين امر در شهرستان‌ها، پيروز انتخابات شد. يا به عنوان نمونه در انتخابات مجلس چهارم كه دو سال پس از روي كار آمدن دولت هاشمي برگزار شد، طيف راست كه متحدان آن زمان هاشمي رفسنجاني به شمار مي‌رفتند، پيروز ميدان انتخابات شدند. همچنين ميزان رأي افراد نزديك به رؤساي جمهور وقت نظير فائزه هاشمي، محمدرضا خاتمي و پروين احمدي‌نژاد در دوران قدرت پدر و برادرانشان، تا اندازه‌اي حاكي از محبوبيت دولت‌هاي آنها در آن مقطع زماني است.

با اين وصف مي‌توان بنا بر دو عامل همگرايي دولت و اصولگرايان موضع عمومي مردم نسبت به دولت، يك مدل منطقي چهار حالته را براي نتيجه انتخابات مجلس هشتم به دست آورد:

با توجه به اين جدول كه صرفا بنا بر اصول منطقي به دست آمده، تمامي چهار حالت ممكن و تمامي چهار نتيجه ممكن حاصل از آنها برشمرده شده است.

منظور از دولت محبوب و دولت نامحبوب، آن است كه موضع مردم شركت‌كننده در انتخابات نسبت به دولت، بيشتر به كدام سو گرايش پيدا مي‌كند و دولت به صورت كلي در نظر آنان محبوب يا نامحبوب است.

مفهوم حالت اول مشخص و بي‌نياز از توضيح است.

در حالت دوم از آنجا كه خود دولت به طيف اصولگرا تعلق دارد، حتي در صورت نبود اتحادي ماندگار ميان دولت و بخش جدي اصولگرايان، يا به عبارت ديگر شركت يك ائتلاف قدرتمند اصولگرايان منتقد دولت، پيروزي ليست دولت نيز پيروزي براي اصولگرايان به شمار خواهد رفت. شايد بتوان گفت نظير اين اتفاق در انتخابات رياست‌جمهوري هم افتاد.

معناي حالت سوم آن است كه بخش اعظم اصولگرايان با دولت متحد شده و در ائتلافي منسجم با آن در برابر اصلاح‌طلبان حاضر شوند كه در اين صورت با فرض عدم محبوبيت دولت، اصولگرايان نيز به همراه دولت دستخوش شكست خواهند شد.

اما حالت چهارم حالتي است كه به رغم عدم محبوبيت دولت در ميان مردم، بخش اعظم اصولگرايان با دولت مؤتلف نشده است. در اين صورت عدم پيروزي طيف هوادار دولت قطعي است، اما اين‌كه پيروز انتخابات، اصولگرايان يا اصلاح‌طلبان باشند، مشخص نيست، به گونه‌اي كه ممكن است اصلاح‌طلبان از عدم محبوبيت دولت به سود خود استفاده كرده و گوي خانه ملت را بربايند. همچنين احتمال آن مي‌رود كه يك طيف محبوب اصولگراي منتقد دولت، بتواند نظرات مردم را به خود جلب كند و پيروز ميدان شود كه در اين صورت مشابه انتخابات شوراهاي گذشته تكرار خواهد شد.

به هر حال انتخابات پيش رو از راه مي‌رسد و گروه‌هاي گوناگون سياسي با درك خود از شرايط كنوني كشور و تمايلات مردم آرايش سياسي نهايي انتخابات را تشكيل مي‌دهند و سرانجام با رأي مردم تكليف مجلس آينده روشن خواهد شد.

بررسی مسئله جامعه پذیری در سطح نوجوانان و جوانان ایرانی نشان می دهد با وجود سرمایه گذاریهای گسترده مستقیم وغیر مستقیم نظام (سرمایه گذاری در امور تربیتی ، دروس دینی ،انبوه مسابقات قرآن ، احکام، حدیث، حضور قابل تامل دروس دینی در کنکور ومانند آنها) ، به دلیل نا بسامان بودن ، بی برنامگی وتخالف خط مشی های پی گرفته شده با دستاوردهای علمی ، بسیاری از سرمایه گذاریهای نظام در روند جامعه پذیری جوان نه  تنها به نتیجه مثبتی نینجامیده است،بلکه بعضا به نتایج منفی انجامیده اند. به عنوان نمونه ،از شیوه های رایج جامعه پذیری (متابعت یا جامعه پذیری مبتنی بر زور، همانندسازی یا جامعه پذیری مبتنی بر عواطف ودرونی سازی ) ،آنچه در کلان نظام و مدارس مشاهده می شود، روشهای جامعه پذیر کننده مبتنی بر زور است واولیای تربیتی جوانان با اتکا به زور سعی در نماز خوان کردن ، دیندار کردن یا تر بیت انقلابی جوان میکنند ،حال آن که روشهای مبتنی بر زور ،ضعیف ترین شیوه جامعه پذیری ممکن بشمار میآید ودر غالب موارد ، جامعه پذیری اخیر در میان مدت با پاسخهایی مانند انزوا یا پر خاشگری اجتماعی ، فرهنگی وسیاسی مواجه خواهد شد.

حال این سئوال مطرح می شود جناب آقای فرشیدی وزیر محترم آموزش وپرورش مقصر کیست ؟ معلمین ، اولیا، یا مسئولینی که بدون  کارشناسی وعقلانیت  برنامه ریزی میکنند.

حال قسمتی از مصاحبه وزیر آموزش وپرورش در اینجا جهت اطلاع از سایت فردا نیوز ونواندیش در مورخه ۲۵/۸/۱۳۸۶ آورده میشود.

در این نوشتار قسمتی از سخنان دکتر افوغ را در سال ۸۵ و۸۶ باز گو میکنیم.

افروغ در گفت‌و‌گویی که به عنوان رییس كمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با «روزنامه ابرار» انجام داده است، هشدار داد: اگر هزار بار دیگر آن شرایط تاریخی اتفاق بیفتد من به احمدی‌نژاد رای می‌دهم اما كاری نكنید كه شرایط عوض شود و اكنون شرایط در حال عوض شدن است. 

وی ادامه داد: «من با توجه به آرایش نیروهای سیاسی و با توجه به رقیب ایشان كه از مخالفین جدی رقیب ایشان بودم، همان انتخابی را می‌كردم و می‌كنم كه كردم... چون رقیب را قبول نداشتم و به دلیل شعارهای احمدی‌نژاد به وی رای دادم. من بر اساس شعارهای احمدی‌نژاد به وی رای دادم و از ایشان شناخت نداشتم. هر كسی دیگری هم بود با این شعارها به وی رای می‌دادم. اما بر اساس عملكرد یك سال و نیم گذشته از رایم راضی نیستم. اگر رقیب رییس‌جمهور فعلی (احمدی‌نژاد) یك فرد فهیم، نظریه‌پرداز، حكیم و اهل مشورت باشد، استراتژی و برنامه داشته باشد، از رفتارهای پوپولیستی و هیجانی و احساسی و غیرحكیمانه اجتناب بورزد بی‌تردید به او رای می‌دهم». 
حال مصاحبه افروغ در مورخه ۱۷/۸/۱۳۸۶ رابا سایت آفتاب در اینجا یاد آور می شویم.

بي ترديد بايد گفت كه جامعه امروز ايران با مشکلات متعدد دروني مواجه است كه يكي از چالش برانگيزترين اين مشکلات، پديدآمدن تدريجي «تعارضات قومي» در برخي از نواحي كشور مي باشد و اين موضوعي است كه امروز به عنوان يكي از جدي ترين تهديدها در مقابل منافع ملی در كشور قرار دارد.

در ابتدا بايد ديد كه نقطه پيدايش اين «تعارض» و خاستگاه بروز اين چنين ديدگاههايي در كجا بوده و از چه مقدار اصالت و درون زايي برخوردار است.

 وي در پاسخ به علت اين امر گفت : برخي مسئولان به علت اينكه فرصت كمتري براي ارتباط با فرزندانشان دارند ترجيح مي دهند اين فرصت را از طريق مدرسه اي فراهم كنند كه مي تواند اين نقش را ايفا كند و در ارتباط با خانواده ها و معلمان رويكردي كاملا تربيتي و اسلامي دارد.

وي در پاسخ به سوال خبرنگار مبني بر اينكه مگر مدارس دولتي اينگونه نيستند ، گفت : مدارس دولتي نيزباید چنین شود